Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή "Ονείρου Δρόμος"





ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ

Μέσα σε λαμπερά περάσματα
δύο λευκά περιστέρια
φωτίζουν τα όνειρά μου
μετατρέποντάς τα σε ζωή.
Μέσα σε μαγικά μονοπάτια
δυο άγγελοι ψιθυρίζουν
το νόημα της αγάπης
με τις ουράνιες μελωδίες τους.
Πως μπορώ να ζήσω δίχως το φως,
δίχως τον αέρα που με τυλίγει,
κάθε που ανοίγω τα μάτια;
Πως μπορώ να αισθανθώ
δίχως τη διάφανη και ανιδιοτελή αγκαλιά
τούτων των φωτεινών θεοτήτων,
που τους εμπιστεύθηκε ο ουρανός
την ευτυχία μου;
Η ζωή μου είναι στα χέρια τους.
Ο κόσμος μου
δικό τους δημιούργημα.
Τα όνειρά μου γεννήθηκαν
μέσα στα μάτια τους.
Η ανάσα μου αέρας από τα φτερά τους.
Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό
από το βλέμμα τους.
Τίποτε δεν συγκρίνεται
με τη μορφή τους.
Δόλιοι συκοφάντες,
κρατώντας για όπλο άδικους εφιάλτες,
τη φήμη τους
γυρεύουν να αμαυρώσουν,
το ήθος τους να στηλιτεύσουν.
Όμως οι ψυχές τους είναι αιώνια
στην κορυφή τούτου του κόσμου,
όπου δεν υπάρχει μίσος, χυδαιότητα
και μικροψυχία.
Μόνο τα βλέμματά τους μένουν
για να φωτίσουν την υπόλοιπη πλάση,
που εξαιτίας τους
υπάρχει ακόμα στη ζωή.



ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ


Περιμένοντας το χρόνο
μέσα στις ράχες του ουρανού,
το ψιθύρισμα του ανέμου
προσπαθώ να ακούσω.
Είναι τόσο ήρεμος απόψε!
Τα πάντα είναι τόσο ήρεμα!
Σαν να μην υπάρχουν...
Ίσως να αδιαφορούν για μένα...
Το άρμα του χρόνου αιχμαλώτισε
Την πλάση στο πέρασμά του...
Του ξέφυγα...
Είμαι ελεύθερη...
Μόνο που τώρα είμαι καταδικασμένη
Να μείνω μόνη
στη σκοτεινή ακτίνα της ζωής.
Προσαρμόζω τα όνειρα
στην πραγματικότητα
Κι όμως, κάτι δεν υπάρχει...
Κάτι λείπει από τούτο τον κόσμο!
Η ευαισθησία και η φαντασία!
Η ποίηση και η αγάπη!
Γίναμε έρμαια
της καταιγίδας του χρόνου.
Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε.
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε.
Καταστρέψαμε τις ίδιες τις ζωές μας.
Μόνο τα όνειρά μας έμειναν άθιχτα
να μας καθοδηγούν.
Πρέπει, όμως, να τα βρούμε σύντομα...
Πριν έρθει το τέλος....




TA MATIA THΣ ΑΓΑΠΗΣ

Όταν η αγάπη πνίγεται
μέσα σε άδολες εκφράσεις,
λέξεις φοβισμένες και καταπιεσμένες
τρέμουν το φως της ημέρας
και κουρνιάζουν τρομαγμένες
στην αγκαλιά της αμφιβολίας...
Η φωνή τους κραυγή ανέμου,
που προσπαθεί να ξεφύγει
από τους τυράννους της γης...
Τους φρουρούς της προσποίησης!
Όλες οι δυνάμεις συνωμοτούν,
μα τίποτα δεν είναι πιο δυνατό
από την αγάπη...
Όσο κι αν οι λέξεις
φαντάζουν μικρές και ανούσιες
μπροστά στο μέγεθος της λάμψης της,
όσο κι αν τα νοήματα της καρδιάς
προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια αλώβητα,
τόσο τα μάτια γίνονται όλο και πιο δυνατά...
Τα χρώματα των ματιών βγάζουν φωτιές
και σκορπούν παντού το θείο φως τους
Μια χαραμάδα ζωής και ελπίδας
μέσα σε ένα απάνθρωπο κόσμο...
Πόσα αινίγματα
κρύβουν τα μάτια της αγάπης...
Πόσα ιερά λόγια...
Λόγια και εκφράσεις
που δεν έχουν ξαναειπωθεί
από χείλη ανθρώπινα...
Δεν τα γνωρίζει η λογική...
Δεν τα αντιλαμβάνεται ο νους...
Υπάρχουν για να τα νιώθουμε
σαν ρίγος,
σαν ένα ψυχρό κύμα ανακούφισης
που τραντάζει τα εσώψυχά μας!
Η ουσία της ύπαρξης,
η ουσία της ζωής,
η πεμπτουσία του ονείρου
βρίσκεται στη ματιά της αγνής
και άδολης αγάπης,
της απαλλαγμένης από την χυδαιότητα
και το ιδιοτελές άγγιγμα του κόσμου
μας.




ΔΩΡΟ ΖΩΗΣ

Δεν έχω που να πάω
κι όμως το πρόσωπό σου
φωτίζει ακόμα το διάβα μου.
Για πόσο ακόμα όμως;
Όλα αυτά θα χαθούν μια μέρα.
Ο ήλιος θα γίνει σκοτάδι.
Η μέρα θα γεμίσει αγκάθια
την αγκαλιά της.
Τα φαντάσματα του κόσμου
θα πανηγυρίζουν την νίκη τους...
Θα κατασπαράξουν ό,τι έχει απομείνει
μέσα στην ψυχή μου.
Την εικόνα σου όμως
κανείς και τίποτε δεν μπορεί
να σβήσει από το μυαλό μου.
Θα είναι πάντοτε μέσα μου.
Πάντοτε μπροστά μου..
Σε κάθε μου βήμα...
Σε κάθε μου ανάσα...
Σε κάθε μου όνειρο...
Φεύγοντας θα πάρω μαζί μου
τούτο το θησαυρό...
Το μονάκριβο δώρο της ζωής,
που κανένας δεν έχει το δικαίωμα
να μου στερήσει...
ούτε ο θάνατος...
ούτε ο χρόνος...
Είναι τόσο αδύναμοι μπροστά σου...
ανύπαρκτοι...





ΛΟΓΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

Λόγια γεμάτα αγκάθια
βάλλουν ανθρώπινες ψυχές
δίχως οίκτο, τύψεις και οφέλη.
Ένα καλοστημένο παραμύθι
δημιουργημένο αήθη πλάσματα
και κακόβουλους σχολιαστές,
που έχουν όνειρο ζωής
την προσβολή
και την καταστροφή της εικόνας
των συνανθρώπων τους.
Όσο υπάρχει το ψέμα
τούτα τα λόγια θα ριζώνουν
στις συνειδήσεις.
Όσο υπάρχει μίσος
η δύναμή τους θα ξεπερνά
την αγάπη.
Όσο υπάρχει απαξία
θα καταποντίζεται
και θα συνθλίβεται
η αξία του ήθους
και της αξιοπρέπειας.



ΚΡΑΤΗΣΕ ΛΙΓΟ

Λογοπαίγνια της απουσίας
με της ξαφνικής φυγής
το ανέμελο γέλιο.
Ο χορός των αισθήσεων
κράτησε λίγο.
Οι σκιές χάρτινων κομητών
στοιχειώνουν φωτεινούς καθρέφτες.
Καθρέφτες
γεμάτοι γνώριμα βλέμματα,
ζεστά χαμόγελα,
γεμάτες αγάπη αγκαλιές.
Ένα θολό αντίο
βαρύνει την ατμόσφαιρα
του γέλιου.
Ένα δάκρυ γίνεται η αρχή
και η αιτία μιας ατέλειωτης νύχτας.
Αντίο...Θα μου λείψεις..




ΗΛΙΟΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ

Αν ήσουν ήλιος κρυμμένος
πίσω από γκρίζα σύννεφα,
αν ήσουν σπίτι
από το χρόνο παρατημένο
και από θλίψη γκρεμισμένο,
αν ήσουν εφιάλτης
που τη μέρα θέλει να σκοτώσει...
Αν όλα αυτά ήταν αλήθεια,
το αντίο θα ήταν πιο εύκολο.




ΤΡΥΦΕΡΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

Τα βήματα του ανέμου
σφυροκοπούν ανελέητα
το ηχόχρωμα της χαράς.
Τα περιστέρια της Μοναξιάς
με ντύνουν με τα φτερά τους.
Θα 'ναι όμορφο το ταξίδι
στο πλάι τους.
Μαρμάρινα παλάτια
στις άκρες του δρόμου.
Η αύρα του πόνου
δίνει της αίσθηση της ύπαρξης
μακριά από τον παράδεισο.
Το νησί μας στο ουρανό,
αυτόφωτο αστέρι.
Όλων των εποχών η μυρωδιά
στα μάτια του...
Όλων των στιγμών μας
η τρυφερή αίσθηση.


ΈΦΥΓΕΣ


Έφυγες
κι όμως η αύρα σου
στον αέρα που αναπνέω
παραμένει η ίδια,
απαράλλαχτη.
ζωντανή, ζεστή,
τρυφερή παρουσία
στο ψύχος των ονείρων.
Είσαι εδώ.
Ζεις μέσα μου.
Είμαι δίπλα σου.
Στα χέρια σου την ψυχή μου αφήνω
κι ο πόνος ανήκει στο σώμα,
που την ψυχή του
δεν μπορεί να φέρει πίσω...
να σε φέρει πίσω, κοντά μου...
μου λείπεις...




ΛΕΙΠΕΙΣ

Λείπεις...
Το σύννεφο της πόλης
το μαύρο νομίζεις αγκαλιάζει.
Λείπεις ...
και τα φτερά της θάλασσας
ξεθωριάζουν απ' τον πόνο.
Έφυγες...
Τα μνημεία της παρουσίας σου
παραμένουν ζωντανά, όρθια,
να μου θυμίζουν τι είχα,
Τι έχασα,
Τι προσπαθώ να ξαναβρώ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου