Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

* Επιστολές και ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά

* Εφημ. "Ελληνικός Βορράς" Σάββατο 1 - Κυριακή 2 Δεκέβρη 2001



Καθώς φεύγει ο χρόνος,

καθώς περνάει

η ζωή απο μπροστά μας,

αφήνει μέσα μας

το απλό της άγγιγμα.

Και δεν ξέρουμε πια

πιο είναι το καλό

και πιο είναι το κακό.

Είναι όλα τόσο μπερδεμένα

στο κενό του μυαλού μας

είμαστε ένα τίποτα.

Πλάσματα χωρίς στόχους.

Χωρίς προορισμό, χωρίς ιδέες

και συναισθήματα.

Παρά μόνο ανίσχυρες μηχανές

με σίγουρη ημερομηνία λήξης.




* Εφημ. "Ελληνικός Βορράς" Σάββατο 17 - Κυριακή 18 Νοέμβρη 2001

Σαν με κοιτάς δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο όμορφο σ' αυτό τον κόσμο απο τα μάτια σου, αυτά τα δυο διαμάντια που μου' στειλε η μοίρα και ο χρόνος να τα φυλάξω, να τα προστατέψω και να μοιραστώ μαζί τους αυτό που μου χάρισε η φύση και ο ουρανός. Μακριά τους δεν υπάρχει ζωή και οι ερινύες κυνηγούν όλα μου τα όνειρα, βρίσκονται σε κάθε μου βήμα, σε κάθε ενέργειά μου να μου θυμίζουν τη ζωή χωρίς εσένα, χωρίς τα φιλιά σου... χωρίς την αγκαλιά σου...

Η μέρα μακριά σου γίνεται νύχτα, οι κραυγές των θηρίων της πόλης με τρομάζουν και όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε αδιέξοδο... σε ένα οδυνηρό και θανατηφόρο αδιέξοδο που ξεσκίζει με τα νύχια του τις πιο κρυφές μου επιθυμίες, τις ενδόμυχές μου σκέψεις, την τελευταία εικόνα του κόσμου μου, που με κόπο δημιούργησα και στερέωσα πάνω σε ονειρικές και φανταστικές βάσεις και αξίες.

Μείνε μαζί μου, να σταθεροποιήσουμε αυτά τα ιδανικά, να τελειοποιηθεί τούτος ο κόσμος και να μας δώσει να γευτούμε τους καρπούς του, που μόνο εμείς έχουμε το δικαίωμα να απολαύσουμε σε έναν κόσμο που γεννήθηκε μέσα απο τα όνειρά μας, μεγάλωσε και διαμορφώθηκε με την αγάπη μας και θα πεθάνει με την τελευταία μας ανάσα.

Δεν ζητώ τίποτα... δεν θέλω τίποτα, παρα μόνο τον ήλιο. Δεν θέλω τη ζωή μου, παρά μόνο ένα όνειρο στην αγκαλιά σου. Δεν ψάχνω το ανεκπλήρωτο... μόνο ένα θαύμα αναζητώ, ένα θαύμα για την αγάπη μου, δώρο της ζωής και για τους δυό μας.

Ένα σπίτι στον "παράδεισο"¨και δυο καρδιές να γεύονται τον Έρωτα, την αγάπη και τα ιδανικά που δημιούργησαν μέσα απο τα φιλιά και τα ερωτικά τους λόγια... Καρποί του Έρωτα και παιδιά του ονείρου, πλάσματα της Αγάπης και εχθροί του θανάτου, γενναίοι πολεμιστές της πραγματικότητας και ακοίμητοι φρουροί της φαντασίας. Επέζησαν σ' έναν κόσμο που πλάστηκε για άψυχα κορμιά και κατόρθωσαν να πλάσουν το δικό τους παραμύθι μέσα στο σκοτάδι... και να το φωτίσουν με τη δύναμη της καρδιάς τους...





*Εφημ. «Ελληνικός Βορράς» Σάββατο 29 - Κυριακή 30 Σεπτέβρη 2001

(αναδημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» Σάββατο 20 Κυριακή 21 Οκτώβρη 2001)


Μέσα σε μια προβληματισμένη και "κουρασμένη" κοινωνία, όπως είναι η ελληνική, υπάρχουν προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με λόγια ή και με ανούσιους λόγους δίχως περιεχόμενο και σκοπό. Τέτοιους λόγους ακούμε καθημερινά απο πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι στηρίζουν τα σχέδια και τα συμφέροντά τους στην ανοχή και την υπομονή μας. Γιατί, όμως, να επικρατεί μια τέτοια κατάσταση σε μια χώρα που έχει όλες τις βάσεις να προχωρήσει με το κεφάλι ψηλά, περήφανη και ακμαία προς το μέλλον; Ίσως δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως αυτές οι συνθήκες μας αποδυναμώνουν σκόπιμα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά έτσι ώστε να μην έχουμε το κουράγιο να αντιδράσουμε, τη δύναμη να πολεμήσουμε για τα δικαιώματά μας και για τη ζωή που μας αξίζει. Ξεχνάμε τόσο εύκολα και αντιδρούμε μόνο φραστικά απο τον καναπέ απέναντι απο την τηλεόρασή μας, τηρώντας μια παθητική και αναξιοπρεπή στάση απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Τι σχέση έχουν οι κυβερνώντες μας, που βαυκαλίζονται για τις σοσιαλιστικές και προοδευτικές τους πεποιθήσεις, για τα προοδευτικά τους οράματα για την Ελλάδα, με τους μεγάλους ηγέτες που σημάδεψαν την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου; Δεν αξίζουν να λέγονται πολιτικοί, γιατί απλούστατα η τέχνη της πολιτικής βασίζεται στα προσόντα του "λέγειν", του "επιχειρηματολογείν", του "καλώς πράττειν" υπέρ της πατρίδος και πάνω απ' όλα του "σκέπτεσθαι". Δυστυχώς σήμερα δεν ακούμε πια ούτε λόγια ουσιαστικά, ούτε επιχειρήματα, ούτε βλέπουμε σωστά έργα που να ωφελούν την πατρίδα μας. Οι άνθρωποι, που εμείς τους έχουμε εμπιστευθεί την τύχη μας, μας προδίδουν καθημερινά, χωρίς να βρίσκουν το παραμικρό εμπόδιο, την παραμικρή αντίδραση απο μέρους μας και έτσι ανεξέλεγκτοι κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα με τον δικό μας ιδρώτα, με τον δικό μας μόχθο, με τις δικές μας ελπίδες! Έτσι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο καταστροφής του πολιτισμού μας, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα στο βωμό της παγκοσμιοποίησης και του "εκσυγχρονισμού", που με τέτοιες υπερβολές μόνο στην καταστροφή μπορεί να μας οδηγήσει!

Έχουμε πολλά ακόμα όνειρα να πραγματοποιήσουμε ως λαός και δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε απο ανόητα, μεγαλοπρεπή και ανούσια λόγια, που σαν σκοπό έχουν να μας βγάλουν απο το δρόμο που έχουμε χαράξει στις συνειδήσεις μας και στις καρδιές μας. Πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και να μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να λυγίζει μπροστά στους καταπατητές των δικαιωμάτων μας, στους "δήμιους" του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής υπερηφάνειας!





Εφημ. «Ελληνικός Βορράς» Σάββατο 29 - Κυριακή 30 Σεπτέβρη 2001

Είναι κάτι βράδια που τα φώτα των άστρων μου τρυπούν τα μάτια. Πως θα σβήσω τούτο τον πόνο; Πρέπει να χαμογελάσω στη ζωη ξανά. Ν' απλώσω τα χέρια μου στα δίχτυα του ονείρου... Μόνο που τα πάντα φαίνονται τόσο ψυχρά, απόμακρα και άσχημα... Η ψυχή μου γίνεται έρμαιο στις σκέψεις "σαρκοφάγων", "λογικών" ανθρώπων που προσπαθούν να αρπάξουν τη χαρά μου. Με χτυπούν τα λόγια τους... κάθε λέξη ένα μαχαίρι... δεν λογαριάζουν αισθήματα, ίσως γιατί δεν είχαν ποτέ... δεν λογαριάζουν δάκρυα και γέλιο.

Έμεινε μόνο μια αγάπη αγνή, αθώα, γλυκιά, διαφορετική, πρωτόγνωρη θεϊκή για δυο ήλιους... δυο όμορφους, λαμπερούς και πανέμορφους ήλιους με παντοδύναμες φωτεινές αχτίδες... που έχουν τη δύναμη να φέρνουν το χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Μου προσφέρουν δώρα που μόνο εγω μπορώ να τα δω, μόνο εγω μπορώ να τ' αγγίξω, να τα αισθανθώ... μόνο εγω... μόνο τούτη η αγάπη μου δίνει δύναμη και θάρρος να τολμήσω να αγαπήσω τον εαυτό μου, να τον αποδεχτώ και να τον ευχαριστήσω για αυτά που υπομένει και υποφέρει...

Αυτοί λοιπόν μου χαρίζουν απλόχερα τη ζωή με μια τους μόνο λέξη, μια κίνηση, ένα βλέμμα... Τι δε θα έκανα γι' αυτούς τους ήλιους; Τι δεν θα έκανα για να τους έχουν δίπλα μου για πάντα να μου χαμογελούν, να με στηρίζουν, να μου κρατούν το χέρι και να τους αγαπάω με όλες μου τις δυνάμεις, με κάθε τρόπο, παντού και πάντα... Μέχρι να πεθάνω... Πάντα στην ψυχή μου θα υπάρχουν... Δεν υπάρχει αέρας να αναπνεύσω μακριά τους... ανύπαρκτα όνειρα, ψεύτικες ελπίδες δίχως το βλέμμα τους... κραυγές θλιμμένων πνευμάτων οι άνθρωποι δίχως τη φωνή τους, τα λόγια τους, το γέλιο τους... ακόμα και το δάκρυ τους... Σημάδι ύπαρξης στις θλιμμένες και σκοτεινές μέρες μου, χωρίς το άγγιγμα του μαγικού τους ραβδιού...

Γι' αυτούς ο Θεός της ψυχής μου, η αγάπη μιλά ακατάπαυστα, δακρύζει και θρηνεί τις μέρες και τα χρόνια που έζησε μακριά τους, μακριά απο την ανάσα και το θεϊκό τους άγγιγμα... πενθεί τις στιγμές που έρχονται δίχως την παρουσία τους δίπλα μου... μόνη να αντιμετωπίσω τα τέρατα του έξω κόσμου, μόνη να τα πολεμήσω άοπλη με μόνο εφόδιο την αγάπη και τα όνειρα μου για μια ζωή ευτυχισμένη και φωτεινή πλάϊ τους... μέσα στην αγκαλιά τους...




*Εφημ. «Ελληνικός Βορράς» Σάββατο 4 - Κυριακή 5 Αυγούστου 2001


Σ' αγαπώ

καθώς η μέρα βυθίζεται στην αγκαλιά της νύχτας

καθώς το νυχτολούλουδο προαναγγέλλει τον ερχομό της

καθώς τα δάκρυα απο τα μάτια μου

καίνε το πρόσωπό μου

τραβώντας του χρόνου τα χαλινάρια

εδω, μπροστά σου να σταματήσει.





*Εφημ. «Ελληνικός Βορράς» Σάββατο 23 - Κυριακή 24 Ιουνίου 2001


Στάσου! Μη φεύγεις ακόμα! Χάρηκα τόσο που ήρθες! ’σε με να σ' αγγίξω για τελευταία φορά. Τα μάτια σου άγριο ποτάμι που με παρασύρει μακριά, σε μέρη για μένα άγνωστα κι όμως τόσο οικεία... Δεν υπάρχει μέρα μακριά σου. Ο ήλιος φοβάται να ξυπνήσει. Το φεγγάρι χάνεται στη θλίψη του. Το σκοτάδι βάφει με αίμα τον κόσμο που απαρνήθηκε τον Έρωτα. Δεν υπάρχει μέρα χωρίς εσένα. Τ' αστέρια παύουν να λάμπουν απο πάνω μου. Η μοναξιά το θάνατό μας αποζητά. Ο θάνατος, το τελευταίο σου άγγιγμα. Ο θάνατος το τελευταίο φιλί. Θεέ μου πόσο αγαπώ αυτόν τον πόνο... Προσφέρω την αθάνατη αγάπη μου για να προστατέψω τα όνειρά σου. Πεθαίνω για να κεδρίσω ένα σου χαμόγελο, μια μόνο λέξη σου, ένα σ' αγαπώ!

Μη φεύγεις ακόμα. ’σε τ' αστέρια να σου δείξουν το δρόμο... ’σε το φεγγάρι να σε οδηγήσει. Κοίτα τα μάτια μου, κατακόκκινα απο τον πόθο... Την αγάπη σου να προσμένω με ένα φιλί... Με ένα φιλί ο θάνατος ζυγώνει. Κι είναι Θεέ μου τόσο γλυκός... Ούτε ο ’δης δε χωρά τούτη την αγάπη. Ούτε ο ουρανός δεν φτάνει το μεγαλείο της. Ο ήλιος στα μάτια σου, το Θείο δώρο του Έρωτα κι εγω η τυχερή να το ασπαστώ. Πόσο μικρό είναι ένα σ' αγαπώ, πόσο μικρός είναι ο θάνατος. Δεν μπορεί να με νικήσει. Θα σ' αγαπώ για πάντα κι αν πεθάνω η αγάπη μου θα ζεί... Θα ζεί για να σε αναστήσει. Θα πλέξει το φως του Έρωτα στα διάφανα της μάτια, θα σβήσει τη φλόγα του κακού, το μίσος και τον πόνο. Σ' εσένα θα έρθει αόρατη, ολόψυχα να σου δοθεί. Τα μάτια της, τα χέρια της, η ύπαρξη της, δικά σου είναι μόνο. Δεν είσαι εσύ η αγάπη... Είσαι το φως που δίνει ζωή στην πηγή της. Είσαι η σπίθα στο δρόμο της, που τις σκιές θεριεύεις. Είσαι η πνοή της ’νοιξης.

... Πρέπει να φύγεις και δεν θα σε ξαναδώ. Τα χέρια σου φιλώ για τελευταία φορά. Τα χείλη σου ασπάζομαι με τη στερνή πνοή μου, αφού είσαι η ανάσα μου και φεύγεις για πάντα. Θα' ναι οι αναμνήσεις μαχαίρι στα σωθηκά μου, μα η αγάπη μου τόσο αληθινή, που σου ζητά πόνο και πίκρα να της δώσεις για να γεννήσει μέσα της μια ανάμνηση πρωτόγνωρη, θεσπέσια και θεϊκή... Ανάμνηση που πάντοτε θα ζει μες στα όνειρα και τις κρυφές μου ελπίδες, θα κατευθύνει την ύπαρξη μου, γιατί ζωη δεν έχω πια. Μα πάντα στα όνειρά μου θα ζείς σαν ένα πνεύμα φωτεινό, μια παρουσία μαγική... Ν' αγγίξεις τις ελπίδες μου, τις σκέψεις μου και να μ' ανασταίνεις με ένα σου φιλί...




*Εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» Κυριακή 10 Ιουνίου 2001

Τις περισσότερες φορές παρακολουθώντας θεατρικές παραστάσεις δεν μπορώ να καταλάβω πως ορισμένοι "παράγοντες" του θεάτρου και της τέχνης δίνουν την άδεια να ανέβουν παραστάσεις από ανθρώπους που κυριολεκτικά - δίχως προσβλητική διάθεση για οποιονδήποτε - δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το νόημα και την ουσία του θεάτρου.

Τα ίδια αυτά άτομα ζουν μια πλουσιοπάροχη και άνετη ζωή με τις πλάτες και την ενίσχυση του "κίτρινου" Τύπου, που τους προσφέρει μια πρόσκαιρη και ανούσια δημοσιότητα και πάνω απ' όλα με τη δικιά μας ανοχή. Δυστυχώς και ένα μέρος του ελληνικού λαού ενισχύει και αυτό με τη σειρά του αυτό το νέο ρεύμα των ηθοποιών κι έτσι υποβαθμίζονται άλλες αξιόλογες και πραγματικά καλές παραστάσεις.

Η ιστορία του θεάτρου δεν μας επιτρέπει να το προσβάλλουμε και να το λεηλατούμε κατ' αυτό τον τρόπο. Και αυτό γιατί υπάρχουν ήδη αρκετοί νέοι ηθοποιοί που πραγματικά αξίζουν το χειροκρότημά μας. Όμως, πρέπει να καταλάβουμε ό, τι η τηλεόραση δεν δημιουργεί ηθοποιούς. Απλά τους δίνει την ευκαιρία να δείξουν το ταλέντο τους και την προσωπικότητά τους, σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον πιο ψεύτικο και ψυχρό από το θέατρο. Πάνω στη σκηνή φαίνεται όμως ο ηθοποιός. Γι' αυτό και οι πραγματικοί ηθοποιοί, έχουν αρχίσει από το θέατρο, καταξιώθηκαν μέσα απ' αυτό, το αγάπησαν και τους αγάπησε. Προσέφεραν στον πολιτισμό μας κι εμείς τους επιβραβεύσαμε με την αγάπη μας. Είναι οι άνθρωποι αυτοί που στ' αλήθεια μόχθησαν για να επιβιώσει και να προοδεύσει αυτός ο θεσμός! Με πόση ευκολία σήμερα κάποιες "διάσημες ηθοποιοί" το μολύνουν καθημερινά, αφού και τα ΜΜΕ ασχολούνται αποκλειστικά και μόνον με την προσωπική τους ζωή, ακριβώς γιατί δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να επιδείξουν στο υποτιθέμενο επάγγελμά τους. Όλες, λοιπόν, οι γνωστές "γλάστρες" της τηλεόρασης μπορούν να γίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη ηθοποιοί χωρίς να αναρωτηθούν εάν όντως έχουν ταλέντο, αν μπορούν να δοθούν ολόψυχα σ' αυτή τη δουλειά, που ουσιαστικά είναι λειτούργημα και που μόνο αν τα δώσεις όλα, μόνο τότε αυτά που θα κερδίσεις - όχι τόσο τα υλικά, αλλά τα ψυχικά εφόδια - θα σου μείνουν για όλη σου τη ζωή. Με τέτοιες προϋποθέσεις, σε μια χώρα που το θέατρο πραγματικά βρίσκεται στην ακμή του, με σπουδαίες παραστάσεις κάθε χρόνο, έρχονται να "δοκιμάσουν" τις αντοχές μας και την αισθητική μας, άτομα που μοναδικό τους μέλημα είναι να αποκτήσουν δημοσιότητα φερόμενοι ως ηθοποιοί στα μάτια των θεατών.

Το καλό, όμως, είναι ότι έτσι και αλλιώς αυτά τα "άστρα" θα σβήσουν πολύ σύντομα, αφού δεν είναι πραγματικά αλλά χάρτινα. Και το ίδιο το κοινό από την άλλη, γνωρίζει ποιος είναι πραγματικός ηθοποιός και ποιος αξίζει το χειροκρότημά του. Είναι λίγοι οι άνθρωποι που πραγματικά εκτιμούν και ενισχύουν το θεσμό αυτό. Ελπίζω να γίνουν περισσότεροι. Το αξίζουμε σαν λαός να ενδιαφερθούμε για τον πολιτισμό μας! Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.






*Εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» Κυριακή 6 Μαΐου 2001

Ποια είναι αλήθεια η φύση του έρωτα; Δεν είχαν άδικο οι αρχαίοι Έλληνες που τον παρουσίαζαν σαν έναν μικρό άμυαλο φτερωτό θεό. Ο έρωτας στα χρόνια της ακμής του Ελληνικού πολιτισμού ήταν ένα από τα κυριότερα θέματα των ποιητών και των μουσικών. Ήταν μια εποχή, που θα την χαρακτηρίζαμε σήμερα εμείς οι "πολιτισμένοι", βασισμένη και στηριγμένη πάνω σε φανταστικά και ανύπαρκτα θεμέλια, εννοώντας βέβαια τις δοξασίες και τη μυθολογία τους.

Βλέπουμε την Ανδρομάχη, ένα πρόσωπο πλασμένο από το μυαλό και την ψυχή του Ομήρου, να λέει στον Έκτορα στην Ιλιάδα: "... Γιατί για μένα κέρδος θα είναι αν σε χάσω, να θαφτώ στη γη, γιατί δεν θα υπάρχει πια άλλη παρηγοριά, όταν εσύ βέβαια ακολουθήσεις την κοινή μοίρα, αλλά μόνον θλίψεις".

Πόσες χιλιάδες στίχοι τέτοιων ποιητών, αφιερώθηκαν στον έρωτα ύμνησαν τη μορφή του, δόξασαν τις δυνάμεις του. Μετά από μια τέτοια ιστορία πάνω σε ζητήματα ψυχής ουσιαστικά εμφανίζονται διάφορες τάσεις... εξ Αμερικής, που προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία μας, τις ανάγκες μας, τα "θέλω" μας και να μας μετατρέψουν σε κούκλες που εκτός από ομορφιά δεν προσφέρουν τίποτε άλλο ή μάλλον δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε άλλο. "Αγοραία αγάλματα..." όπως αποκάλεσε ο Ευριπίδης, τις "σάρκες ψυχή που δεν έχουν...". Μέσα, λοιπόν, σε τέτοιο κλίμα απότομης και έμμεσα βίαιης αλλαγής των ηθών και των συνειδήσεων, σε μια προσπάθεια "κονσερβοποίησης" όλων των συναισθημάτων, στις δήθεν νέες τάσεις της μόδας που επιβάλλουν τον παραμερισμό κάθε αθωότητας και ανωριμότητας από το βλέμμα, την ψυχή και κυρίως το σώμα και την εμφάνιση, δημιουργείται μια γενιά "ντροπή" για τους προγόνους της και κυρίως για όλο το ανθρώπινο γένος που μια διαφορά του από τα ζώα είναι το ήθος, οι υψηλές πνευματικές και ηθικές αξίες, βάσει των οποίων προχώρησε και ξεπέρασε τα υπόλοιπα πλάσματα.

Πως, λοιπόν, αυτά τα παιδιά θα γίνουν αντάξιοι συνεχιστές και μιμητές των ερωτικών νοημάτων και μηνυμάτων, του περιεχομένου της αγάπης και της δύναμης της που κληρονόμησαν από ανθρώπους με ψυχή, δύναμη και θάρρος να αποδεχτούν αυτά που νιώθουν και να πολεμήσουν γι' αυτά. Πως έχουμε τέτοιες απαιτήσεις από τούτα τα παιδιά; O έρωτας είναι όνειρο, φαντασίωση, ευτυχία και δυστυχία ταυτόχρονα, γέλιο και δάκρυ...





*Εφημ. «Ελληνικός Βορράς» Μ. Παρασκευή 13 - Μ. Σάββατο 14 Απριλίου 2001

Σαν φωτίζουν τ' άστρα τις καρδιές των ερωτευμένων, τις ξεβαμμένες ελπίδες τους και τα λιβάδια των ονείρων τους, μια ψυχή, αποκοιμημένη απ' τις κραυγές τις Μοναξιάς και της θλίψης, σιγοψιθυρίζει το σκοπό της αγάπης... Όταν τ' αστέρια θα δένονται στο άρμα του ήλιου, όταν η φύση θα θρηνεί τα πλάσματα που την αρνήθηκαν, όταν τα φώτα της πόλης θα τρυπούν τα μάτια των ονείρων μας, δε θα υπάρχουν άνθρωποι σε τούτο τον κόσμο... Δεν θα υπάρχουν στόματα να ψάχνουν το ταίρι τους, δεν θα υπάρχουν χέρια να αγγίζουν τον έρωτα! Σκληρές, άδικες, ψυχρές μηχανές θα γίνουν οι άνθρωποι... Τυφλά, μαύρα σημάδια θα γίνουν τα μάτια... Παγωμένα, απάνθρωπα όπλα θα γίνουν τα χέρια... Η αγάπη, μια μακρινή ανάμνηση... Δε θα υπάρξει κόσμος χωρίς εμάς! Δεν ζει ο άνθρωπος χωρίς αγάπη! Δεν υπάρχει ουρανός δίχως χιλιάδες μικροσκοπικές γαλάζιες σταγόνες, που όσο κι αν προσπαθήσουμε δεν μπορούμε να τον αναγκάσουμε να τις αποχωριστεί!

Κάθε μέρα ο ήλιος μας γεννά... Μας ξαναγεννά... Μας κυριεύει, μας εξουσιάζει... Δεν μας αφήνει στο έλεος της νύχτας, μας βοηθά να τη νικήσουμε... Να ζήσουμε... Το χέρι του μας δίνει το λευκό, το αγνό ν' αγγίξουμε για να σωθούμε. Ν' αρνηθούμε το σκοτάδι που μας πνίγει, που τρέφει εν αγνοία μας τους εφιάλτες της ζωής... Σκοπός του ονείρου της φύσης είναι να μην ακολουθούμε τη νύχτα, μόνο να την θαυμάζουμε από μακριά. Να ζούμε το φως, χωρίς ν' απλώνουμε τα χέρια μας προς αυτό. Να καρτερούμε την ’νοιξη, χωρίς να επιταχύνουμε τους ρυθμούς του χειμώνα... Αυτή είναι η ζωή που ονειρεύομαι... Αυτή είναι...

Μόνο η καρδιά του ερωτευμένου δεν ηρεμεί ποτέ... Έχει το χάρισμα της ποίησης, της χαράς, της αγωνίας. Έχει δικαίωμα στον πόνο και το δάκρυ. Έχει το κουράγιο να ζήσει και ν' αναστηθεί χίλιες φορές μέσα σε μια στιγμή. Έχει δύναμη να συζή με τη ζωή και το θάνατο σε ένα σώμα. Έχει το σθένος να μιλά. Για δίκαιο, και ομορφιά σε τούτον εδώ τον κόσμο. Έχει τη μαγεία να μετατρέπει το μαύρο σε άσπρο, το θάνατο σε ζωή και τους εφιάλτες σε όνειρα φωτεινά... Η σκιά του υπολοίπου κόσμου οσμίζεται την αγάπη, το όνειρο, όμως δεν έχει τη δύναμη να την πλησιάσει. Την φοβάται, τη μισεί που δεν μπορεί να την αγγίξει. Όσο τη μισεί, τόσο απομακρύνεται από κοντά της. Κι η απόσταση μεγαλώνει... Και τα όνειρα γίνονται εφιάλτης, το φως σκοτάδι κι ο θάνατος χάρτινη ζωή...

Μέσα στης νύχτας τις σταγόνες αναζητώ το βλέμμα σου, μέσα σε θολά περάσματα τα όνειρά μου ζωντανεύουν. Ταξίδεψε την καρδιά μου στα μέρη που κάποτε ονόμαζες ζωή... Σε μέρη που έθαψες ελπίδες και όνειρα... Σε πελάγη που έπνιξες τις κραυγές του πόνου, τα δάκρυα της θλίψης... Ψάχνω τους εφιάλτες σου που έσβησες μες στο κρασί, τις σκιές που σκότωσαν τα λουλούδια των ματιών σου... Τους εφιάλτες όνειρα θέλω να κάνω, να τους δώσω ζωή, λάμψη, ομορφιά... Στα λουλούδια των ματιών σου νέα χρώματα να δώσω, φως χρυσό την ψυχή σου να γλυκάνει... Αν δεν τα καταφέρω αυτά να μην είμαι άξια της αγάπης σου. Να σβήσω ευθύς απ' τα μάτια σου, να εξαφανιστεί απ' το διάβα σου η σκιά μου... Κι όταν με φωνάξεις και νιώσω τη δύναμη της αύρας σου στο δέρμα μου, στο πλευρό σου θα τρέξω, και θα γεμίσω το δρόμο σου φεγγάρια ροδοπέταλα να μας τραγουδούν... Μόνο ότι σ' αγαπώ, αυτό θέλω να σου φωνάξω και η ευτυχία μου βρίσκεται στο σπίτι μου, μέσα στην αγκαλιά σου... Πάρε με μαζί σου όπου κι αν πας...!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου